Rond 1 februari vieren we Imbolc.
Een oud Keltisch seizoensmoment, precies halverwege winter en lente.
De naam verwijst naar het opnieuw op gang komen van het leven onder de grond:
het zwellen van zaden, het stromen van sap, het eerste melk geven van schapen.
Aan de buitenkant lijkt er nog weinig veranderd.
De dagen zijn kort, de kou is voelbaar.
En toch… het licht keert terug.
Nog pril, nog kwetsbaar, maar onmiskenbaar aanwezig.
Imbolc nodigt niet uit tot actie, maar tot aandacht.
Tot het herkennen van wat wil groeien, zonder het al te forceren.
In de natuur zie je dat overal:
knoppen die zich nog niet openen,
dieren die zich voorbereiden,
bodem die langzaam warmer wordt.
In Shinrin Yoku sluiten we hier naadloos bij aan.
Bosbaden gaat niet over doen of bereiken,
maar over aanwezig zijn bij wat er is.
Vertragen, waarnemen met alle zintuigen,
en ruimte geven aan wat zich van binnenuit aandient.
Dat geldt voor de natuur,
maar net zo goed voor onszelf,
voor teams en voor organisaties.
Echte ontwikkeling begint zelden met versnellen.
Vaak begint zij met stilvallen en luisteren.
Imbolc herinnert ons daaraan.
Het eerste licht vraagt geen haast,
maar zorg en aandacht.
Fijne Imbolc
Moge wat in jou wil groeien, de ruimte krijgen om te ontkiemen.
Reactie plaatsen
Reacties