Lucht is het meest vanzelfsprekende element.

Water laat zich niet vastzetten.

In het bos begint alles bij de bodem.

Wat dichtbij is, lijkt verder weg.

In veel organisaties is verandering een doel op zichzelf geworden.

Zaden wachten tot de bodem warm genoeg is.

Er zijn dagen waarop de wereld lijkt te fluisteren in plaats van spreken.

We lopen met een kleine groep door het bos. Niet ver, niet snel. De paden zijn zacht en het licht hangt laag tussen de stammen. Niemand heeft een agenda. Alleen een vraag die ergens onder de oppervlakte meeloopt, bij ieder anders.

In een bos bestaat geen afval. Wat valt, wordt voedsel. Wat sterft, wordt bedding voor nieuw leven. Dode bomen zijn geen eindpunt, maar een thuis voor kevers, schimmels en paddenstoelen. Ze dragen het volgende begin al in zich. Alles beweegt. Niets wordt verspild.

In trainingen, in hoofden, in doelen, in competenties.