In veel organisaties is verandering een doel op zichzelf geworden.

Zaden wachten tot de bodem warm genoeg is.

Er zijn dagen waarop de wereld lijkt te fluisteren in plaats van spreken.

We lopen met een kleine groep door het bos. Niet ver, niet snel. De paden zijn zacht en het licht hangt laag tussen de stammen. Niemand heeft een agenda. Alleen een vraag die ergens onder de oppervlakte meeloopt, bij ieder anders.

In een bos bestaat geen afval. Wat valt, wordt voedsel. Wat sterft, wordt bedding voor nieuw leven. Dode bomen zijn geen eindpunt, maar een thuis voor kevers, schimmels en paddenstoelen. Ze dragen het volgende begin al in zich. Alles beweegt. Niets wordt verspild.

In trainingen, in hoofden, in doelen, in competenties.

Nieuwe structuren, nieuwe strategieën, nieuwe woorden.

waarin de tijd zelf even lijkt te ademen,

Rond Yule, wanneer de dagen hun diepste punt hebben bereikt, gebeurt er iets dat nauwelijks zichtbaar is. Het licht neemt alweer toe, al merken we het nog niet. De wereld lijkt stil te staan, en toch is er beweging.