In veel organisaties is verandering een doel op zichzelf geworden.
Sneller, slimmer, efficiënter. Altijd in beweging.
Maar wie langer in de natuur verblijft, ziet iets anders.
Daar verandert niet alles tegelijk.
Daar bestaat groei bij de gratie van rust.
En veerkracht door afstemming, niet door versnelling.
Misschien is de vraag niet hoe we onszelf en onze organisaties blijven veranderen,
maar hoe we opnieuw leren luisteren naar het ritme waarin ontwikkeling vanzelf ontstaat.
Verandering is vaak luid.
Ze duwt, versnelt, stuurt aan. Ze wil resultaat zien.
Ritme is stiller.
Het nodigt uit om te luisteren. Om te voelen waar leven al beweegt en waar het rust nodig heeft.
In het bos zie je dat niets voortdurend verandert.
Er is ontluiken en terugtrekken. Groei en afbraak. Bloei en schaduw.
Niet alles tegelijk, niet overal hetzelfde.
Juist daarin schuilt veerkracht.
Ook organisaties zijn levende systemen.
Teams kennen verschillende bloeitijden. Mensen bewegen in fases.
Continuïteit ontstaat niet door iedereen gelijk te schakelen,
maar door ruimte te geven aan verschil in tempo, energie en aandacht.
Wanneer we stoppen met steeds opnieuw “veranderen”,
ontstaat er ruimte om af te stemmen.
Met alle zintuigen. Met aandacht. Met visie die gedeeld mag worden.
Ritme vraagt geen controle, maar vertrouwen.
En precies daar begint wendbaarheid die blijft.
Wie met aandacht het ritme van het bos ervaart,
herinnert zich iets wat altijd al aanwezig was.
Daar begint ontwikkeling die niet uitgeput raakt.
Wees welkom...
Reactie plaatsen
Reacties