In een nevelig landschap vervaagt perspectief.
Wat dichtbij is, lijkt verder weg.
Wat vast leek, wordt zacht.
Grenzen lossen op.
De nevel nodigt niet uit tot snelheid.
Ze vraagt om vertraging.
Om kijken zonder meteen te willen begrijpen.
Wanneer ik in zo’n landschap loop, merk ik hoe mijn aandacht verandert.
Mijn ogen zoeken niet langer naar scherpte, maar naar samenhang.
Geluiden worden gedempt.
Afstanden verliezen hun betekenis.
En ergens onderweg verschuift ook mijn innerlijke perspectief.
Wat is waar, als niet alles zichtbaar is?
Wat vraagt gezien te worden, juist nu het zich nog niet volledig toont?
In de natuur is onduidelijkheid geen probleem dat opgelost moet worden.
Het is een toestand die erbij hoort.
Mist beschermt, vertraagt en verbindt.
Ze geeft ruimte aan verbeelding en aan ontdekking.
Misschien geldt dat ook voor onszelf.
Voor momenten in ons leven of werk waarin richting nog niet helder is.
Waar het oude niet meer klopt en het nieuwe zich nog niet laat zien.
Door te vertragen ontstaat er ruimte.
Niet om antwoorden te forceren, maar om waar te nemen.
Om te voelen wat zich aandient, zonder het vast te zetten.
In Shinrin Yoku, het Japanse bosbaden, oefenen we precies dat.
Aanwezig zijn met alle zintuigen.
Lopen zonder doel.
Waarnemen zonder oordeel.
Niet om iets te bereiken,
maar om opnieuw in contact te komen met wat er al is.
Misschien begint richting niet bij weten.
Maar bij aandacht.
__________________________________________________________________________________________
Soms is het helpend om dit niet alleen te lezen,
maar ook samen te ervaren.
Tijdens een bosbad nemen we de tijd om te vertragen,
te lopen in stilte
en met aandacht aanwezig te zijn in het landschap.
De natuur doet het werk.
https://www.beleefjezelfindenatuur.nl/boek-je-bosbad
Reactie plaatsen
Reacties