In een bos bestaat geen afval. Wat valt, wordt voedsel. Wat sterft, wordt bedding voor nieuw leven. Dode bomen zijn geen eindpunt, maar een thuis voor kevers, schimmels en paddenstoelen. Ze dragen het volgende begin al in zich. Alles beweegt. Niets wordt verspild.
Bomen beschermen elkaar tegen de wind. Ze delen water en voedingsstoffen via een ondergronds netwerk van wortels en schimmels, een voortdurend gesprek dat het hele bos met elkaar verbindt. Jonge planten groeien in de luwte van oudere. Soms is er schaduw nodig om te overleven, soms ruimte om te kunnen groeien. Te veel licht kan verbranden, te weinig kan verstikken. In het bos ontstaat balans niet door sturing, maar door afstemming.
Ook het licht zelf is nooit hetzelfde. Het verschuift met de seizoenen, de wolken en het uur van de dag. In het zachte licht van de ochtend opent iets in ons. In de diepte van de schaduw komt rust. En soms valt er plotseling een felle straal zon op een beukenstam, prachtig en tegelijk kwetsbaar. Zelfs schoonheid vraagt om maat en bedding.
Wie zich werkelijk in zo’n landschap bevindt, merkt dat het lichaam begint mee te bewegen. De adem verdiept. Spanning in schouders en buik laat los. De zintuigen worden wakker. Zonder dat we het willen, worden we afgestemd op een ritme dat ouder is dan onze agenda’s.
In dat afstemmen gebeurt iets wezenlijks. We worden helderder. Creatiever. Zachter naar onszelf en naar elkaar. Niet omdat iemand ons een techniek aanleert, maar omdat de omgeving ons uitnodigt om weer mens te zijn.
Wat we in het bos ervaren, is geen uitzondering. Het is een herinnering. Ook in teams, organisaties en families reageren mensen op hun omgeving. Te veel druk verstikt. Te weinig ruimte maakt klein. Wanneer de context verandert, verandert de kwaliteit van aandacht, luisteren en samenwerken.
Misschien begint echte ontwikkeling daarom niet bij het individu, maar bij het landschap waarin mensen zich bewegen.
In een omgeving die rust geeft, mogen nieuwe gedachten ontstaan.
In een omgeving die veiligheid biedt, durven mensen zich te laten zien.
In een omgeving die ademt, ontstaat veerkracht vanzelf.
Het bos laat zien hoe dat werkt.
Niet als model, maar als levende werkelijkheid.
Soms is één ochtend in het bos genoeg om weer te voelen wat klopt.
Je bent welkom om dat samen te ervaren.
Niet om iets te leren,
maar om te herinneren.
Deze tekst is de derde in een reeks over Shinrin Yoku, organisatie en persoonlijke ontwikkeling.
Reactie plaatsen
Reacties