In veel organisaties praten we over ontwikkeling alsof het iets is wat zich in mensen afspeelt.
In trainingen, in hoofden, in doelen, in competenties.
Maar wie ooit in een bos heeft gestaan weet iets anders:
je wordt niet alleen gevormd door wat je denkt,
maar door wat je omgeving je voortdurend influistert.
Het ritme van licht en donker.
De ruimte tussen bomen.
Het tempo van groei en verval.
De stilte die niet leeg is, maar vol.
Een omgeving kan je zenuwstelsel openen of sluiten.
Kan je adem verdiepen of verkorten.
Kan je denken verruimen of vernauwen.
In een kantoortuin vol schermen, geluiden en deadlines past het lichaam zich aan.
Niet omdat het wil, maar omdat het moet.
En langzaam gaan we geloven dat die staat van voortdurende alertheid “normaal” is.
Tot we een andere omgeving betreden.
Een bospad.
Een open plek.
De cadans van onze eigen stappen.
Daar gebeurt iets wat geen teamdag kan afdwingen:
het lichaam zakt.
De zintuigen openen.
De geest volgt.
Ontwikkeling begint niet bij een plan.
Ze begint bij een staat van zijn.
Shinrin Yoku, bosbaden, is geen ontspanningstechniek.
Het is een manier om het lichaam terug te brengen naar een omgeving waarvoor het ontworpen is.
Van daaruit ontstaat vanzelf iets wat in organisaties zo gezocht wordt:
helderheid, verbinding, creativiteit, veerkracht.
Niet omdat iemand het zegt.
Maar omdat het systeem weer mag ademen.
Deze reeks gaat over die vergeten laag van werken en leven:
de omgeving als stille mede-coach.
In mijn werk met teams en leiders gebruik ik het bos niet als decor, maar als partner.
Wie nieuwsgierig is naar wat dat kan openen, vindt meer hierover op mijn site.
🌳 Deze tekst is de tweede in een reeks over Shinrin Yoku, persoonlijke- en organisatie ontwikkeling.
Reactie plaatsen
Reacties