In veel organisaties is verandering een doel.
Nieuwe structuren, nieuwe strategieën, nieuwe woorden.
En toch blijft er vaak iets knagen: het echte werk lijkt niet mee te bewegen.
Misschien omdat mensen niet veranderen door plannen.
Maar door omgeving.
In de natuur zien we dat elke dag.
Je kunt een zaadje niet dwingen om te groeien.
Je kunt het niet toespreken, niet onder druk zetten.
Wat je wel kunt doen, is zorgen voor aarde, licht, water en ruimte.
En dan… gebeurt groei.
Met mensen is het niet anders.
Wanneer iemand zich veilig voelt,
wanneer er ruimte is om te ademen,
wanneer het tempo even mag vertragen,
ontstaat er iets wat geen training kan afdwingen:
aandacht.
Aanwezigheid.
Verbondenheid.
In het bos gebeurt dit bijna vanzelf.
De zintuigen openen zich.
Het lichaam komt tot rust.
Het denken verzacht.
En ineens is er weer contact met wat er werkelijk speelt.
Niet alleen met de natuur,
maar met jezelf
en met elkaar.
"Daarom werkt Shinrin Yoku zo krachtig in groepen.
Niet omdat het iets doet met mensen,
maar omdat het iets toelaat."
In een wereld die voortdurend vraagt om presteren,
is vertragen geen stilstand,
maar herstel.
En in herstel ontstaat creativiteit,
veerkracht
en echte samenwerking.
Misschien ligt de toekomst van organisaties
niet in meer controle,
maar in meer natuur.
Niet als decor,
maar als leermeester.
š³Deze tekst is de eerste in een reeks over Shinrin Yoku, persoonlijke- en organisatie ontwikkeling.
Reactie plaatsen
Reacties