In deze dagen tussen de jaren
waarin de tijd zelf even lijkt te ademen,
is er een uitnodiging om niet vooruit te kijken,
maar naar beneden.
Naar wat is gevallen.
Naar wat is vergaan.
Naar wat, onopvallend, tot humus is geworden.
Het afgelopen jaar heeft veel voortgebracht.
Momenten, ontmoetingen, fouten, vreugde, vermoeidheid, doorbraken.
Niet alles hoeft meegenomen.
Maar niets is voor niets geweest.
Zoals bladeren in het bos niet verdwijnen
maar de aarde voeden,
zo mag ook wat wij hebben geleefd
zich omvormen tot vruchtbare grond.
Misschien zijn het geen successen die we bewaren,
maar zachtheid.
Niet de plannen die zijn geslaagd,
maar de momenten waarop we even werkelijk aanwezig waren.
Wat wil in jou humus worden?
Wat mag rusten, zonder nog benoemd te worden?
Wat hoeft niet mee, maar mag toch blijven als voeding?
De aarde in ons weet het.
Zij heeft geen haast.
Ook in mij is dit jaar niet voorbij. Het is onderweg om iets anders te worden.
Reactie plaatsen
Reacties