Wanneer het lichaam het weet
Voelen is misschien wel het meest onderschatte zintuig.
We leven vaak zo hoog in het hoofd, dat het lichaam geruisloos op de achtergrond raakt. Toch is het lichaam voortdurend aanwezig. Het registreert, herkent, reageert, lang voordat wij er woorden aan geven.
Tijdens een bosbad nodigen we dit zintuig uit om weer ruimte te krijgen.
Niet door iets te doen, maar juist door iets te laten. Door te vertragen, te verzachten, te landen.
Je voelt hoe je voeten de aarde raken.
De stevigheid van de bodem, soms zacht, soms veerkrachtig.
De temperatuur van de lucht op je huid.
De aanraking van wind langs je wangen.
De ontspanning die langzaam door schouders en buik zakt.
Voelen is niet analyseren.
Het is niet interpreteren.
Het is aanwezig zijn in wat er al is.
Soms gebeurt het dat het lichaam iets waarneemt nog vóórdat de ogen het zien. Een verschuiving in de stilte, een aanwezigheid in de ruimte. Je weet het, zonder te weten hoe. En pas daarna volgt de blik. Op zulke momenten vallen zintuigen samen. Zien, horen en voelen worden één ervaring.
In het bos hoeft het lichaam niets te bewijzen.
Het mag gewoon zijn.
En juist daarin ontstaat rust, helderheid en vertrouwen.
Deze week nodig ik je uit om even stil te staan bij wat je lichaam je vertelt.
Niet met vragen, maar met aandacht.
Wat voel je, nu je dit leest?
En wat gebeurt er als je daar niets mee hoeft?
In de volgende blog bewegen we verder langs dit spoor van belichaamde aandacht. Stap voor stap, zintuig voor zintuig.
Warme groet en BeLeef jezelf in de natuur
Piet-Hein
Reactie plaatsen
Reacties