Er zijn dagen waarop de wereld lijkt te fluisteren in plaats van spreken.
Niet omdat er niets gebeurt, maar omdat alles langzamer gaat.
Wanneer sneeuw valt, verandert niet alleen het landschap, maar ook de toon van het bestaan.
Geluid wordt geabsorbeerd.
Voetstappen klinken alsof ze verder weg staan dan ze zijn.
De lucht lijkt dikker, alsof zelfs de wind eerst moet nadenken voor hij beweegt.
Wat overblijft is geen leegte, maar een soort heldere aanwezigheid.
Sneeuw is geen deken die de wereld verstopt.
Ze legt haar juist bloot.
Bomen, ontdaan van hun bladeren, tonen hun ware lijnen.
Geen groen om af te leiden, geen kleur om te verleiden.
Alleen vorm, ritme, geschiedenis.
Elke tak vertelt hoe ze ooit brak, hoe ze weer doorgroeide, hoe ze zich aanpaste aan licht en storm.
Onder de witte stilte beweegt het leven door.
Vogels zoeken tussen takken en dakgoten.
Dieren leven op wat ze eerder verzamelden.
Hun wereld is tijdelijk teruggebracht tot één vraag: wat heb ik nodig om hier te zijn?
En daarin zijn ze ons plots zo nabij.
Wanneer verkeer stilvalt en de lucht geen strepen van vliegtuigen draagt, krimpt de wereld.
Niet in beklemming, maar in intimiteit.
Onze straat wordt ons universum.
Onze adem ons weerbericht.
Sneeuw maakt de aarde tot een binnenruimte.
Zoals in een kamer waar het licht wordt gedimd, niet om te verbergen maar om te laten zien wat anders wordt overstemd.
We merken onze gedachten.
Onze spanning.
Onze verlangens om weer te bewegen, te plannen, te ontsnappen.
Maar de sneeuw nodigt niet uit tot vluchten.
Ze nodigt uit tot blijven.
Hier.
Nu.
Met wat er is.
Misschien is dat wat winter ons leert:
dat stilte geen afwezigheid is, maar een andere manier waarop het leven zichzelf uitspreekt.
Dat vertraging geen verlies is, maar een terugkeer.
Dat onder elke laag rust een rijkdom ligt te wachten tot we haar zien.
En zo staan we daar, samen met bomen, vogels en de witte aarde,
niet als toeschouwers van de natuur,
maar als deel ervan.
In de zachtere wereld die sneeuw achterlaat,
herinnert het leven ons eraan
dat we nooit buiten staan.
Uitnodiging
Misschien heb je het wel eens gevoeld:
dat een bos je niet toespreekt met woorden,
maar met geur, licht, stilte en beweging.
Dat je schouders zakken
nog vóór je weet waarom.
Dat je adem zich verdiept
zonder dat je haar stuurt.
In de winter wordt dat luisteren helderder.
Elke voetstap in sneeuw.
Elke vogelroep.
Elke kale tak tegen een witte lucht.
Zie het als een zacht bosbad,
geen activiteit, maar een ontmoeting.
De natuur als een stille coach
die niets uitlegt
en toch alles laat voelen.
Als je het aandurft:
ga eens naar buiten zonder doel.
Geen stappen, geen route, geen prestatie.
Alleen je zintuigen als kompas.
En merk wat er in jou beweegt
wanneer de wereld even niet aan je trekt.
Misschien wil je dat moment met ons delen.
Niet als verslag,
maar als spoor van aanwezigheid.
Zo wandelen we samen,
ieder op zijn eigen pad,
in hetzelfde ademende landschap,
ik begeleid je graag.
🌳Deze tekst is de vijfde in een reeks over Shinrin Yoku, persoonlijke- en organisatie ontwikkeling.
Reactie plaatsen
Reacties