Rond Yule, wanneer de dagen hun diepste punt hebben bereikt, gebeurt er iets dat nauwelijks zichtbaar is. Het licht neemt alweer toe, al merken we het nog niet. De wereld lijkt stil te staan, en toch is er beweging.
Soms gebeurt dat ook in ons.
Tijdens een wandeling in het groen hoorde iemand eerst het verkeer. Auto’s, stemmen, beweging. Het was er allemaal. En dat mocht er zijn. Zonder oordeel. Zoals de winter ook niets wegneemt, maar alles laat rusten.
Na een tijdje gebeurde er iets subtiels. De geluiden verdwenen niet, maar ze kwamen op afstand. Alsof ze een andere plek kregen in de beleving. Wat dichterbij kwam, was het ritselen van bladeren, het ritme van de adem, de zachtheid van het lopen.
Dat is wat aandacht kan doen.
Niet wegduwen, niet afsluiten, maar verschuiven.
Yule herinnert ons eraan dat verandering niet altijd zichtbaar hoeft te zijn. Dat het keerpunt vaak stil is. In de natuur oefenen we dit bijna vanzelf. We hoeven niets te bereiken. Alleen te blijven. Met wat er is.
En dan, soms onverwacht, ontstaat er ruimte.
In het hoofd.
In het lichaam.
In het hart.
Misschien is dat wel wat deze tijd ons wil laten zien:
dat rust niet afhankelijk is van stilte,
maar van waar we onze aandacht laten rusten.
Vandaag, in deze dagen rond midwinter, nodig ik je uit om daar even bij stil te staan.
Niet alleen in het bos, maar ook in je dagelijkse leven
Waar verschuift jouw aandacht, wanneer je haar de tijd geeft?
En terwijl het licht nog onmerkbaar toeneemt, mag ook in ons iets rustig beginnen te groeien.
BeLeef jezelf in de natuur
Shinrin Yoku • Seizoensleven • Vertragen
Reactie plaatsen
Reacties