Beltane

Het is niet meer voorzichtig.

Waar het eerste licht nog zacht was
en de lente zich langzaam liet horen,
is het nu vol.

De lucht draagt geur.
Bloesem, aarde, beweging.

Insecten zijn overal.
Vogels vliegen af en aan.
Het groen is niet meer fris alleen,
maar aanwezig.

Het bruist.

En soms…
is dat bijna te veel.

Vandaag hoorde ik het terug.
Hoe de overvloed aan indrukken
ook iets kan vragen.

Niet alleen openen,
maar ook dragen.

Beltane wordt vaak gezien als het feest van leven,
van vuur, van verbinding.

Maar misschien zit de kracht niet alleen in de bloei,
maar in het vermogen om erbij te blijven
als alles tegelijk wil ontstaan.

Niet terugtrekken,
maar ook niet alles vast willen houden.

Gewoon aanwezig blijven
in wat zich aandient.

Zoals in het bos.
Waar alles tegelijk gebeurt,
zonder dat het zichzelf verliest.

Misschien is dat wat deze tijd ons leert:

dat volheid niet vraagt om meer,
maar om aandacht.

Om ruimte van binnen,
waarin het kan landen.

Zodat wat groeit,
niet alleen zichtbaar wordt,
maar ook kan wortelen.

In ons.

Als een stille tegenbeweging
in het midden van het bruisen.